Het Oor – Een van de gevoeligste organen

   

“Blindheid scheidt van de dingen, niet kunnen horen van de mensen”

Immanuel Kant, Filosoof

 

Het oor is een van de gevoeligste organen van het menselijk lichaam. Het zet de kleinste mechanische drukschommelingen om in elektrochemische energie en leidt dit als zenuwimpuls aan de hersenen door. Het dient ter waarschuwing van gevaren, maakt communiceren mogelijk en garandeert het oriënterend vermogen in ruimtes.

 

Lees meer over dit pronkstuk van de evolutie.

 

 
 
   
 
 
 

 

Legende
1. Hamer, 2. Aambeeld, 3. Stijgbeugel, 4. Kanalen van het evenwichtsorgaan, 5. Uitwendige gehoorgang, 6. Trommelvlies, 7. Slak, 8. Buis van Eustachius

 
 

Het menselijke gehoor dient ertoe drukschommelingen in de lucht waar te nemen. Dergelijke trillingen wordt geluid genoemd.

Wanneer het trommelvlies door geluidsgolven bereikt wordt, geeft het deze door via de hamer, het aambeeld en de stijgbeugel aan de kronkelige slak (ter grootte van een erwt) binnenin het oor.

 

Daar bevinden zich circa 25.000 kleine sensorische haren in een vloeistof.  Het buigen van deze haren naar de grootte van een waterstofatoom is voldoende om de energie in een elektromechanisch signaal om te zetten en via de gehoorzenuwen naar de hersenen te zenden.

 
 
 
 

 
 

Des te korter de afstanden tussen de drukschommelingen, des te hoger de toon wordt ervaren. De meeteenheid voor de trillingsfrequentie (trillingen per seconde) is Hertz (Hz). Het hoor bereik van de mens ligt tussen de 16 Hertz en 16.000 Hertz, waar dat bij de meeste dieren tot 100.000 Hertz oploopt.

Naast de frequentie is de geluidsdruk van belang. Dit wordt in Decibel (dB) gemeten. Des te hoger het aantal Decibellen, des te harder wordt het geluid gehoord. Bij een geluidsmeting in dB volgt u de A Schaal en kunt u de geluidssterkte auditief bepalen. Hierdoor kunt u rekening houden met de gevoeligheid van het oor.

 

Decibel is een logaritmische grootheid. 3 dB is nauwelijks waarneembaar, maar 10 dB is al een vertienvoudiging van de geluidsintensiteit. Toch ervaart de mens dit slechts als een verdubbeling van het geluid.

 
 
 
 

 
 

Des te sterker het waarnemende geluid, des te meer worden de sensorische haren beschadigd. Het begint met verklevingen en verlies van elasticiteit en eindigt met de afbreuk van fijne structuren – zoals grashalmen in de wind. Volgens de laatste onderzoeken zijn bij dit beschadigingsproces zogenaamde vrije radicalen betrokken.

De haren in het eerste bereik zijn geschikt voor hogere frequenties. Omdat deze doorgaans als eerste afsterven begint slechthorendheid doorgaans binnen dit frequentie bereik. Het verlies van de helft van de haren leidt nog niet direct tot merkbaar hoor verlies. Een beginnende slechthorendheid wordt daarom meestal te laat vastgesteld. Slechthorendheid is niet meer te herstellen, waardoor een gehoorapparaat de enige oplossing is.

 

Naast de geluidssterkte is de inwerktijd van belang of er beschadiging optreedt. Na voldoende rust kunnen de meeste haren

 
 
 
 

 
 

De vakbonden hebben ervoor gezorgd dat bij bepaalde geluidssterkte verplichte gehoorbescherming geldt.

85 Decibel (A) – ongevaarlijk tot aan 8 uur
88 Decibel (A) – ongevaarlijk tot aan 4 uur
100 Decibel (A) – ongevaarlijk tot aan 15 minuten
119 Decibel (A) – ongevaarlijk tot aan 1 minuut

Extreme geluidsexplosies als een schot met een pistool, vuurwerk knallen in de buurt van de oren of boxen op nabij het oor (> 170 Decibel (A)) betekent met hoge waarschijnlijkheid beschadiging van de oren met langdurige gevolgen.

 

 

 

Let op: doorgaans is het niet direct te merken of het geluid te sterk is voor het oor. Eerste kenmerken als een gevoel van doofheid, piepen of hoofdpijn zijn belangrijke indicatoren. Velen geloven het niet, maar u kunt aan geluid niet wennen!

 

» Lawaai-o-meter